2 huizen

Nu ik sinds ruim een jaar zelf in 2 huizen woon (Eindhoven en Zeeland) kan ik me zo goed inleven hoe het voor een kind is om in 2 huizen te wonen.
En het verschil is: IK kies er voor. Een kind niet.

Iedere keer als ik weer naar Zeeland ga check ik een paar keer of ik alles heb.
Laptop, oplader, mobiel, oplader, kleren (het kan daar fris zijn maar met een zonnetje ook al lekker warm), jas, schoenen èn wandelschoenen, boeken, fruit, inhoud koelkast, vieze was (want die was ik vaak in Zeeland zodat ik ‘m daarna buiten in de heerlijke Zeeuwse lucht kan hangen, ja ik weet, tis een rare tik van mij…) enz.
Natuurlijk heb ik op beider plekken al de nodige spullen liggen zoals bijv toiletspullen.
Maar toch komt het soms voor dat ik iets ben vergeten.

Als ik terug kijk op de periode na mijn scheiding waarin wij als ouders (met onze kinderen) voor co-ouderschap (halve week – halve week) kozen, besef ik nu nog meer wat dit van onze kinderen heeft gevraagd. De eerste 3 jaren woonden hun vader en ik 1 straat bij elkaar vandaan. Daarna ben ik verhuisd, 10 km verder op. De kinderen konden dus niet meer op hun fiets ff op en neer om een vergeten schoolboek of voetbalschoenen te halen. Het gevolg was dat wij als ouder, vóór de wissel, door middel van vragen checkten of ze echt alle spullen bij zich hadden. Als later bleek van niet, dan reden we soms nog een keer extra op en neer.

Het wonen in 2 huizen met elke week weer die wissel(s) hebben mijn kinderen vele jaren gedaan.
Daar heb ik heel veel respect voor. Want het was niet altijd gemakkelijk.
En dan heb ik het niet alleen over de spullen, maar zeker ook het schakelen.
Telkens weer schakelen als je naar het andere huis gaat.

Ik merk dit zelf ook als ik weer in Zeeland ben. Ik ben blij als ik daar weer binnen kom maar moet ook weer wennen. Alles is daar anders. Soms kan ik iets (bijv een schaar) niet meteen vinden omdat ik het zoek op de plek waar het in het andere huis ligt.
En ben ik in het ene huis, dan voelt dat fijn en wil ik soms daar nog wat langer blijven.
En ben ik in Zeeland, dan wil ik daar niet weg.

Zo kan het ook voor kinderen voelen.
Net weer gewend zijn bij de ene ouder, gewend aan het huis, de spullen, de regels enz en dan weer schakelen naar de andere ouder.

Dus, besef dat we best wat van onze kinderen vragen na een scheiding.
Daarom;

– help ze bij het inpakken van de tas

– stel vragen of maak een lijst zodat de kans op het vergeten van spullen klein is

– breng ze weg (ipv dat ze met tig tassen op de fiets moeten gaan)

– spreek uit naar je kinderen dat je zeker beseft dat het niet altijd gemakkelijk en fijn voor ze is en dat je bewondering voor ze hebt.