Tranen

Onlangs vroeg iemand of ik alles wat ik in mijn werk mee maak van mezelf af kan zetten op het moment dat ik naar huis rijd.

De eerste jaren ging dat goed. Met uitzondering was er een casus waarbij de pijn van de kinderen me zo raakte dat ik er soms in het weekend mee bezig was. Echter het afgelopen jaar merk ik dat er steeds heftigere casussen komen. Vechtscheidingen, ouderverstoting, overlijden van een ouder, ontvoering enz. Ook kreeg ik te maken met boze ouders die hun boosheid op mij richten omdat ze dingen van me vroegen die ik ze niet kon/wilde bieden omdat het niet in het belang van hun kind was. Soms lag ik er letterlijk wakker van. En besefte ik dat het zo niet verder kon.

Na mijn zomervakantie heb ik een bericht op mijn zakelijke Facebookpagina gezet dat ik alleen nog met gemotiveerde ouders wilde werken. Maar ook al lijken sommige ouders wel gemotiveerd, ondertussen blijven ze toch strijd voeren met de andere ouder en lijken ze niet te zien wat dit met hun kind doet.

Ik volg een opleiding Energetisch Systeemtherapeut waarin ik vooral bezig ben met mijn proces. Eigenlijk is het een opleiding Leren Voelen en Bewust worden. Ik geloof namelijk dat alles wat er op ons pad komt ons iets spiegelt. Als bijv iemand je kwetst/irriteert/boos maakt dan is dit een spiegel voor jou. Het is niet altijd gemakkelijk om te zien wat die spiegel inhoudt. Gelukkig kan ik binnen mijn opleiding maar ook daar buiten met een aantal lieve mensen sparren en zij kijken met mij mee. 

Er van uitgaande dat er overal spiegels zijn, kan ik ook van mijn cliënten het nodige leren. Wat betreft mijn vak maar ook wat betreft mijzelf als mens, als Yvonne, als vrouw.

En ja, onlangs waren er nog tranen. Bij het afscheid van een cliënt. Onverwachts overleden en moeder van 2 kinderen. Tranen omdat bij dit afscheid de oudste zijn moeder toe sprak op een manier die me diep raakte.

Mijn werk is mensenwerk. En net als alle kinderen en ouders die bij mij komen ben ik ook gewoon een mens.