Als ik mijn praktijkkamer uitloop en mijn tassen op de grond zet om de deur af te sluiten, zie ik ‘m liggen.Ik ga wat dichterbij en ja, het is een knopspeld.Meteen plopt er een herinnering op.Mijn vader noemde knopspelden “landmijnen”.

Ken je dat?Dat je zóóóó boos wordt, dat je kind van je schrikt.En dat je je later schaamt dat je je zo hebt laten gaan.