Categorie: Persoonlijke ontwikkeling

Gisteren was mijn oma-oppas-dag.
Altijd genieten om weer een dag met dat kleine ventje te zijn.

Na z’n ochtend-dut zet ik ‘m in de kinderwagen en lopen we richting de winkels.
Eerst naar de AH voor aubergines.
We gaan langs vele mensen waarbij de Kleine (11 maanden) ze allemaal goed bekijkt.
Als ik bij de kassa sta en betaal zie ik dat de Kleine z’n best doet om de aandacht van de cassiëre te trekken. Deze jongedame reageert echter niet. Geen blik, geen woord.

We gaan verder richting het Kruidvat.
Bij de kassa staat een rij. Ik zie de Kleine achter mij kijken en lachen.
Ik kijk om en zie een man staan die z’n best doet om allerlei bekken te trekken.
En de Kleine vindt het geweldig.
Hij doet mee. Fronst ook zijn gezicht, lacht, kraait, zwaait en klapt.

De man en ik hebben geen woord gewisseld, maar er was wel contact.
Een blik van ons allebei waarin we zagen hoe we beiden genieten van zo’n klein mannetje.

Hoe mooi om te zien dat zo’n kleintje zo open de wereld tegemoet treedt.
Zonder bang te zijn voor het resultaat.
Open en kwetsbaar.

Hoe open en kwetsbaar durf jij je op te stellen?
Naar anderen toe, maar vooral ook naar je partner toe?
Laat je jezelf volledig zien?
Of niet omdat dat niet vrij voelt?

Ps foto: samen de was opvouwen ….

Misschien ontstaat er nu een frons op je gezicht.
Maar ja, jij kan veel leren van je partner.
Een relatie is DE plek om veel te kunnen leren over jezelf.
Want …. Jouw partner weerspiegelt wat in jou leeft.

Hoe doet hij dat dan?
Dit doet hij vaak onbewust. (kan zeker ook bewust)
Hij drukt op jouw “rode knoppen”.
En daarmee wordt jij getriggerd.

Als jouw emoties dan naar het plafond schieten, dan weet je dat jij iets te doen hebt.
Want die rode knoppen hebben te maken met oude pijnpunten uit je jeugd en die worden dan geraakt.
En weet je, als je daar inzichten in krijgt, gaat begrijpen waarom je doet/reageert zoals je doet/reageert, dan ontstaat er zachtheid en meer rust.
Met als gevolg dat de dynamiek in je relatie positief verandert.

Mijn ervaring: als je weet hoe dit spiegelen werkt is het een verrijking in je leven.
Voor jezelf en je relatie.
Je stopt met wijzen naar de ander en ziet meer en meer jezelf.
Want de ander kan je niet veranderen, WEL JEZELF.

Voor jouw kinderen, voor zijn kinderen, je partner, het huishouden, de boodschappen, je familie, de buurvrouw enz. En oh ja, je hebt ook nog je werk.
De kinderen gaan gewoon hun eigen gang, ook zijn kinderen.
Je partner lijkt het vanzelfsprekend te vinden wat jij doet.
De boodschappen worden gedaan, de koelkast is gevuld, de was ligt schoon in de kast, je doet je werk, je belt met regelmaat met je ouders, brengt de buurvrouw naar afspraken in het ziekenhuis.

Wat je tijden lang met veel energie hebt gedaan, lijkt nu moeizamer te gaan en je betrapt jezelf erop dat irritaties groter worden.
Iedereen lijkt het vanzelf sprekend te vinden dat jij voor alles zorgt.

Je bent boos. Want (bijna) niemand is dankbaar voor wat jij allemaal doet.
Je bent verdrietig. Want je doet zo hard je best, maar het wordt niet gezien.
Je voelt je alleen. Want je had verwacht al deze dingen met je partner te doen, maar er is steeds minder “samen”.

Je probeert met je partner te praten.
Je maakt verwijten, wordt harder.
Eist dat de kinderen ook mee helpen in het huishouden.
Je laat de was liggen (ook al zie je de berg groter worden), zegt Nee tegen de buurvrouw (wat je een schuldgevoel geeft), vraagt je partner een paar keer per week te koken (waarbij hij meteen terug geeft dat hij niet zo goed kan koken als jij).

Is dit DE oplossing?
Het kan even helpen, maar het maakt jou niet gelukkiger.
Want eigenlijk zit er een diep verlangen in jou.

Gezien, gehoord worden.
Gewaardeerd worden.
Dit is vaak een oud stuk, wat je in het heden behoorlijk in de weg kan zitten.

Dus, dat is het dan?
Nee, je kan hierin iets veranderen.
Ja, JIJ zelf.
Zodat er meer rust komt.
En meer zachtheid en begrip voor jezelf.

Wil je meer weten?
Wil je met me sparren?
Mail me: info@bijzonderenwijs.n

Volgens mij hangt er iets in de lucht….
Ik voel behoorlijk wat irritatie.
Gekeken naar de dingen waar het mee te maken heeft heb ik de behoefte om heel duidelijk mijn grenzen aan te geven.

Als ik er verder in duik (en dus niet de ander “de schuld” geef maar kijk wat er bij mij getriggerd wordt ;-)) dan voel ik me “onbelangrijk” en “aan de kant geschoven”.
Zeer waarschijnlijk niet zo door de ander bedoeld, maar dit roept het wel in mij op.
En dus mag ik gaan kijken waar dit mee te maken heeft en wat ik te doen heb.
Daarnaast mezelf uitspreken en duidelijk zijn naar de ander.

Zo zit zorgen voor de ander in mijn systeem. Dat doe ik graag en met veel liefde.
Maar ik weet ook dat ik mezelf daar soms in vergeet.
Of in een situatie beland die ik eigenlijk niet wil.

Herkenbaar?
Dat iets of iemand je zo irriteert dat je er echt last van hebt.
Wat doe jij dan?
Richt je je pijlen op die ander? Misschien op je (ex-) partner?
Ga je klagen en vind je jezelf een “slachtoffer”?

En hoe kom je hieruit?
Zonder dat het bijvoorbeeld de relatie met je (ex-) partner beschadigd?
Zodat je daarna weer zonder irritatie verder kan gaan.

Ik kijk graag met je mee.

Ik ben een hele gelukkige moeder.
Toen mijn oudste werd geboren kon ik urenlang naar hem kijken.
Zijn zachte huidje strelen en zijn heerlijke geur opsnuiven.
En mijn geluk werd alleen maar groter omdat er na hem nog 3 mooie kinderen volgden waarbij ik hetzelfde liefdes-ritueel herhaalde.

Mijn huidige partner zegt me wel eens dat mijn navelstreng heel dik is.
En ik begrijp wat hij bedoelt.
Ik kan nog steeds overspoeld raken door liefde als ik met mijn kinderen samen ben en leuke dingen met ze doe.
Ik geniet om te zien hoe ze zich ontwikkelen en hun leven leiden.
Alle 4 op hun eigen manier.
En nu met een kleinzoontje erbij blijft de liefde groeien.

Want voor je kinderen wil je het ALLERBESTE.
Wil je geen ruzies.
Wil je geen scheiding.
Wil je niet 2 huizen.
Wil je geen nieuwe veranderingen die complex kunnen zijn.

En toch kan het gebeuren.
Al denk je dat het jou/jullie nooit zal overkomen.

We zijn niet perfect.
En slepen vaak in onze rugzak nog het nodige uit het verleden met ons mee.
Juist die rugzak is interessant om uit te pakken.
Zodat je lichter en vrijer verder kunt.
En de liefde weer kan voelen.

Wil je daar hulp bij, dan ben ik er voor jou.

ps Mijn jongste en ik. ❤️

Het kleine meisje wist precies wat ze wel en niet kon zeggen.
Met haar voelsprietjes voelde ze aan wat op dat moment voor haar moeder het beste zou zijn.
Ze ontwikkelde zich als een kameleon.

Jaren later ervaarde ze dat als een last, want wie was zij zelf??
Ze ging aan de slag, las boeken, volgde therapie en schreef vele schriften vol.
Langzaam ontdekte zij wie zij was, haar pure zelf en haar eigen-wijsheid.
En ze zag dat haar verleden er voor gezorgd had dat ze nu een aantal mooie kwaliteiten bezit; haar gevoeligheid, empathisch en behulpzaam zijn.
Nu zet ze deze kwaliteiten, met al haar kennis en levenservaringen in voor haar cliënten.

Je begrijpt het waarschijnlijk al, dat kleine meisje was ik.
Ik paste me aan, ook om ruzies te voorkomen.
Ruzies vond ik verschrikkelijk.
Wat ik als kleintje niet kon, heb ik later mogen leren; mezelf uit spreken.
Zeggen wat ik wel en niet wil, wat ik denk, wat ik voel en waar ik last van heb.

Heel soms is het kleine meisje nog daar en betrap ik mezelf er op dat ik mijn mond houd om de lieve vrede te bewaren.
In mijn werk met cliënten ben ik duidelijk. Soms heel direct.
Wijs ik hen op hun eigen verantwoordelijkheid, voor hun eigen leven maar ook voor het welzijn van hun kinderen.

En ik doe dit niet vanuit het “beter weten”, maar vanuit liefde.
Omdat liefde de weg is tot verandering. ❤️