Met regelmaat komt ze bij mij.
Een mooie jonge vrouw, van 16 jaar.
Ze heeft in haar leven al het nodige mee gemaakt.
Ik bewonder haar kracht, haar doorzettingsvermogen. Maar ik zie ook hoe ze worstelt.
Worstelt met de scheiding die inmiddels al 6 jaar geleden is.Met de veranderingen die daarop volgden.
Hoe zij, als 10 jarig meisje, onbewust voor haar vader is gaan zorgen.
Zij werd als het ware de volwassene in huis.
Zo zorgde ze er ook voor dat haar jongere broertjes niets deden of zeiden wat voor hun vader niet prettig zou zijn.
Haar “voelsprieten” stonden continue aan.
En nu, 6 jaar later, is er nog die pijn.
Pijn van de scheiding, pijn van dat ze hem minder vaak zag dan haar moeder, pijn dat hij haar en haar broertjes weinig kon geven. Pijn die ze eigenlijk niet wil voelen.
Liefst ver weg wil stoppen.
Maar die ’s nachts door haar slaap heen breekt.
Rouw is rauw.
Ook als je “al” 16 jaar bent.
Een scheiding is heftig voor een kind.
De 2 belangrijkste mensen in zijn leven gaan uitelkaar.
De basis verandert.
Hoe ouders tijdens en na de scheiding met elkaar omgaan is bepalend voor het verdere leven van een kind.
Soms krijg ik de vraag of het misschien beter is om bij elkaar te blijven tot een kind 18 jaar is. En dan antwoord ik: Wat wil je je voorleven?
Als ouders ben je het voorbeeld voor je kind. Samen blijven terwijl er geen liefde meer is, geen aanrakingen, misschien ook nog met spanningen in huis, dat is niet gezond.
En weet dat ook als je kind 18 jaar (of ouder) is, een scheiding pijn doet.
Daarom:
Twijfel je over je relatie, zijn er spanningen en mis je de verbinding ga dan met jezelf aan de slag Want als jij in beweging komt, kan er veel veranderen.
En mocht het toch tot een scheiding leiden, dan heb je gedaan wat je kon.
Ook dan ben je een voorbeeld voor je kind.
