Ja, ook een samengesteld gezin is kwetsbaar.
Omdat het echt anders is dan een kerngezin.
Ook al hou je zielsveel van elkaar, toch ga je vele valkuilen tegen komen.
Zijn kinderen zijn niet jouw kinderen. De jouwe zijn de zijne niet.
Vaak zijn er andere verwachtingen, andere rituelen, andere opvoedstijlen, andere gewoontes.
En hoe hard jij ook je best doet en zorgt voor iedereen, toch kun je niet voorkomen dat je soms lijnrecht tegenover elkaar staat.
Want als hij kritiek heeft op jouw kind, dan raakt hij jou.
En wat doe jij dan?
Maak jij een negatieve opmerking over zijn kind?
Ga je in de afstand?
Dus uit de verbinding?
En wat gaat er dan door je hoofd?
“Waren we maar niet gaan samenwonen?”
“Hij ziet nooit wat ZIJN kind verkeerd doet”.
“Praten helpt niet, vaak belanden we in dezelfde discussie”.
“Ik trek het niet meer”.
Weet dat jij hier zelf verandering in kan brengen.
Door te leren over het samengestelde gezin.
Over systemen, loyaliteiten, patronen.
Een samengesteld gezin is echt anders dan een kerngezin.
Categorie: Samengesteld gezin
-

KWETSBAAR
-

WAAROM MEER PRATEN NIET ALTIJD HELPT IN EEN SAMENGESTELD GEZIN
Veel koppels denken: we moeten gewoon meer praten.
En ja, communicatie is belangrijk.
Maar in samengestelde gezinnen is meer praten niet altijd de oplossing.
Sterker nog: soms blijven jullie juist vastlopen in dezelfde gesprekken.
Over de kinderen.
Over regels en grenzen.
Over ex-partners.
Over wie wat doet in huis.
Jullie praten, maar komen niet dichter bij elkaar.
In een samengesteld gezin gaat een gesprek zelden alleen over het onderwerp zelf.
Een discussie over bedtijd, opvoeding of een planning voor het weekend raakt vaak iets diepers.
Misschien voelt één van jullie zich niet gezien als partner.
Misschien is er spanning rond de rol van stiefouder.
Misschien komt oude pijn uit het verleden opnieuw naar boven.
Wat aan de oppervlakte een praktisch gesprek lijkt, gaat vaak over verbinding, vertrouwen en positie binnen het gezin.
Het echte probleem zit vaak onder de woorden
Meer woorden helpen niet als de onderlaag onzichtbaar blijft.
Wat speelt er écht tussen jullie?- voelen jullie je gesteund door elkaar?
- is er ruimte voor jullie relatie naast de kinderen?
- worden verwachtingen uitgesproken?
- blijft oud verdriet of frustratie meespelen?
Zolang dat niet helder is, blijven gesprekken zich herhalen.
In samengestelde gezinnen gaat veel aandacht naar alles om jullie heen.
Maar juist daardoor kan de partnerrelatie op de achtergrond raken.
Terwijl daar de basis ligt.
Als jullie als koppel steviger staan, ontstaat er ook meer rust in het gezin.
Relatie-coaching helpt niet door nóg meer gesprekken te voeren.
Het helpt om zichtbaar te maken welke patronen zich tussen jullie blijven herhalen.
Waarom raakt iets jou zo snel?
Waarom schiet één van jullie in verdediging of stilte?
Waarom voel je je niet gehoord?
Waarom heb je het gevoel niets goed te kunnen doen?
Als daar inzichten zijn dan ontstaat er begrip.
Niet meer praten om het praten,
maar elkaar werkelijk begrijpen.
Want vaak is de oplossing niet méér woorden,
maar meer verbinding. -

IK DOE HET WEL ALLEEN
“Ik had gedacht dat we het samen zouden doen.
De zorg voor de kinderen en het huishouden. Maar al snel ging het anders. Marc werkt veel en daarnaast heeft hij 2 avonden per week voetbaltraining en op zondag een wedstrijd.
Het is niet zo dat ik het hem niet gun, maar eigenlijk komt bijna alles op mijn bord.
In het begin vond ik dat niet zo erg. Ik deed mijn best om zo goed mogelijk voor iedereen te zorgen. Nu ben ik moe en voel ik me alleen.
Als ik met mijn Marc hierover spreek zegt hij dat hij meer van me zal overnemen of soms geeft ie aan dat hij een verantwoordelijke baan heeft die hem veel energie kost.
Hij ziet niet wat het mij kost om elke dag weer voor alles en iedereen te zorgen.
We kunnen elkaar hierin niet bereiken en ja, dan denk ik, laat maar, ik doe het wel alleen.
Maar eigenlijk wil ik dat niet, Wil ik zo niet verder”.
Ik hoor het vaak van vrouwen die met hun partner en kinderen een samengesteld gezin vormen.
Voor het samenwonen zijn er geen afspraken gemaakt over bijvoorbeeld taken in het huishouden.
En gaande weg ontstaat er een ongelijke rolverdeling waarbij vrouwen ook veel dingen naar zich toe trekken omdat ze vinden dat ze daar beter/sneller in zijn.
Ik doe het wel alleen.
Welk gevoel roept dat bij je op?
Ken je dit gevoel uit je jeugd?
Moest je het toen ook al alleen doen?
Om elkaar te kunnen bereiken is het niet nodig om lang over bijv het huishouden te praten.
Wel om kijken wat jullie beiden voelen, wat jullie nodig hebben, waar de echte pijnpunten zitten.
Dit kan zorgen voor meer begrip en meer zachtheid.
En dan kan er beweging komen en meer verbinding. ❤️ -

STRESS DOOR DE EX
Ze vertelt over de spanningen tussen hen.
Samen vormen zij een samengesteld gezin, met zijn 3 kinderen.
Er zijn ruzies waarbij zij met deuren gaat smijten en hij gemene dingen zegt.
Beiden willen ze dit niet, want ze houden zielsveel van elkaar.
Het komt door zijn ex, zegt zij.
Hij bevestigt dit. En ik zit klem, zegt hij.
Hoe graag ze ook zouden willen, die ex krijgen ze niet veranderd.
Wat kan wel?- duidelijk je grenzen aangeven (dit hoeft niet op botte wijze)
- onderzoeken waar jij op getriggerd wordt waardoor je emoties naar het plafond gaan
Dit lieve stel heeft duidelijke pijnpunten die telkens weer naar boven komen en voor gedoe zorgen.
We maken een begin.
Ik benoem hun pijnpunten en leg uit wat er in het heden gebeurd als er weer een kritische mail van de ex binnen komt.
En ook hoe zij als partners elkaar dan weer triggeren.
Beiden willen er alles aan doen om er voor te zorgen dat hun relatie verbetert.
Dat betekent: in jezelf duiken, leren over hoe het bij jou werkt en hoe het verleden het heden beïnvloedt. Maar ook hoe je dit kan “los koppelen” (waardoor je niet meer naar het plafond schiet) en de verbinding met je partner houdt.
Ik gaf ze nog een tip omdat ik zie dat ze allebei zó giga-hard hun best doen:
Zorg goed voor jezelf en heb plezier samen.
Je hoeft niet een ”Top-opvoeder” te zijn of de Allerbeste Stiefmoeder.
Heb je last van jouw of zijn ex-partner?
Herken jij bovenstaande in jouw relatie?
Is er stress, zijn er ruzies en komen jullie er niet uit?
Kom in actie, wacht niet tot jullie liefde doodbloedt.
Er zijn mogelijkheden.
Grijp die kans. -

VRAGEN STELLEN
Op de plek waar ik woon staan op vele plaatsen kastjes waar je spullen die je niet meer gebruikt in kan zetten zodat een ander er blij mee kan zijn.
Gisteravond, tijdens het laatste rondje met Saar 🐕 ontdekte ik deze pot in 1 van de kastjes.
Een pot met vele vragenkaartjes.
Voor een gezellige avond.
Om elkaar beter te leren kennen.
Om dieper op dingen in te kunnen gaan.
Vragen stellen is 1 van de dingen die we in een relatie te weinig doen.
We hebben verwachtingen van de ander en vullen vaak zelf in wat de ander voelt, denkt of wil.
Juist in een samengesteld gezin is vragen stellen zó belangrijk.
Omdat het leven in een samengesteld gezin complex kan zijn is het nodig dat je dicht bij elkaar blijft.
Elkaar vragen stelt.
Hoe heb jij dat ervaren?
Hoe denk jij daar over?
Wat zou jij willen?
Wat gebeurt er in jou?
Waar word jij blij van?
Door vragen aan elkaar te stellen, deel je wat er in je leeft.
Gewoon tussendoor doen.
Of elke avond elkaar 2 vragen stellen.
Soms heel serieus, soms met humor. -

HOUDEN VAN JE STIEFKIND
Nu ik sinds een half jaar zelf oma ben krijg ik met regelmaat de vraag hoe dat nou voelt: Oma zijn en Stief-oma zijn.
En men wil vooral dan horen of het anders voelt.
Mijn partner en ik vormen al bijna 17 jaar een samengesteld gezin.
In die jaren ben ik ook van mijn stiefkinderen gaan houden.
Ging dat vanzelf? Nee, dat kostte tijd.
Zij zaten niet te wachten op een stiefmoeder.
Sowieso hebben ze een leuke lieve moeder en mij kregen ze als vriendin van hun vader er bij.
Door de jaren heen hebben we natuurlijk het nodige samen meegemaakt.
En elkaar zo beter en beter leren kennen.
Ik hen, maar zij ook mij.
En de liefde is gegroeid.
Het gaat zelfs verder.
Inmiddels zijn er 3 stief-kleinkindjes.
Ook voor hen voel ik liefde.
Ja, het is anders dan de liefde voor mijn eigen 4 kinderen en voor mijn kleinzoontje.
Dat is “meer eigen” en voelt heel dichtbij.
Dat zijn bloed-banden.
Maar liefde voor je eigen (klein) kinderen kan zeker bestaan naast liefde voor je stief(klein) kinderen. (stief-banden)
Een tip:
Je kan liefde niet afdwingen.
Datzelfde geldt ook voor respect.
Hoe hard jij als stiefmoeder ook zorgt voor zijn kinderen, het feit blijft dat JULLIE, de volwassenen, voor elkaar hebben gekozen. De kinderen niet voor jou.
Dus ….
Geef het de tijd.
Dring je niet op.
Doe je niet anders voor dan je bent.
Zet jezelf niet voorop.
Probeer niet “beter” te doen dan hun moeder of bij wijze van spreken hun moeder te vervangen.
Spreek sowieso niet negatief over hun moeder.
Gun de kinderen tijd met hun vader alleen -

HOE IK IN ALLE VALKUILEN TRAPTE
Als coach en therapeut die samengestelde gezinnen begeleidt zou je misschien verwachten dat ik geen (of weinig) “fouten” heb gemaakt in ons samengestelde gezin.
Nou, dat klopt niet.Zestien jaar geleden vond ik mezelf best sterk wat betreft zaken die te maken hadden met bijvoorbeeld kinderen en met opvoeding. En in mijn werk had ik vaak met gescheiden ouders en hun kinderen te maken.
(meer…)
Heel simpel gezegd: wij waren verliefd dus kon er weinig mis gaan.
Beetje raar gedacht want allebei hadden we al een scheiding mee gemaakt.
Maar DEZE keer zou het niet mis gaan … -

IK STOP ER MEE!
Tegenover zitten 2 mooie, lieve mensen.
Samen vormen ze een samengesteld gezin met haar 3 kinderen en zijn 2 kinderen.
Hun liefde voor elkaar was altijd sterk.
Maar er vormen zich meer en meer barsten.
Verschillen in opvoedstijlen, problemen met ex-partners, drukke banen, druk huishouden enz.Zij ziet geen toekomst meer in hun relatie.
(meer…)
“Er verandert niets, wat ik ook zeg of doe, vertelt ze.
Hij houdt geen rekening met mij.
Als hij echt van me zou houden dan zou hij wel zijn best doen om te veranderen”. -

IK HAAT HEM!!
Ik wil hem nooit meer zien, mijn hele leven niet!
Ik haat hem!
Hij is mijn vader niet. Ik heb al een vader!
Hij bemoeit zich met mij!
En nou is hij ook al bij familie-dingen! Hij is geen familie!!Met felheid wordt bovenstaande uitgesproken door Sammie.
(meer…)
Ze struikelt haast over haar eigen woorden.
Als er tranen komen, praat ze wat zachter.
Ik wil dat mijn moeder voor mij aandacht heeft en niet voor hem.
Ik wil dat mijn ouders weer bij elkaar komen. Dus moet HIJ weg! -

2015
Na 5 jaar samenwonen (wij, zijn 3 kinderen en mijn 4 kinderen) hakte ik de knoop door en ging ik, met mijn kinderen, terug naar mijn oude huis wat ik in die jaren had verhuurd.
(meer…)
Praten lukte niet meer. Allebei waren we gekwetst, teleurgesteld en konden niet meer voor elkaar open staan.
Hoewel er ergens nog wel liefde was, konden we niet meer samenwonen.
We hoopten dat latten rust zou geven. Maar helaas. We bleven terug vallen in oude patronen. En besloten onze relatie te beëindigen. -

Irritaties in het samengestelde gezin
In een samengesteld gezin kunnen hele kleine dingen uitmonden tot grote ruzies.
Een voorbeeld van ons samengestelde gezin, in het eerste jaar dat wij met onze 7 kinderen samenwoonden;D: Ik irriteer me aan hem (1 van mijn kinderen) omdat hij zijn vlees in stukjes snijdt en dan pas start met eten.
(meer…)
Y: Ik irriteer me aan hem (1 van zijn kinderen) omdat hij altijd met een lepel eet en jij het niet corrigeert. -

Samengesteld gezin: een klus
Ze vertelt over haar ervaringen binnen hun samengestelde gezin.
(meer…)
En ik hoor haar stem harder en feller worden.
“Mijn zoon is 10 en mag 1 uur per dag gamen.
Die van hem is 11 en hij laat ‘m gewoon doen. Soms zit die jongen wel 3 uur te gamen!
Mijn kinderen hebben al heel jong geleerd om met mes en vork te eten. Die van hem kunnen het nog steeds niet. Hij zegt dat hij er op zal letten, maar doet uiteindelijk niets.
En als ik zijn kinderen er op wijs, kijken ze me aan alsof ik niets ben.
Ik vind het normaal dat kinderen elke dag onder de douche gaan. Mijn kinderen proberen er wel eens onderuit te komen, maar doet het uiteindelijk wel. Die van hem, vooral de oudste, stinkt naar zweet.
En als ik hem dat zeg, zegt hij dat het wel mee valt. En als ik geluk heb, dan vraagt ie haar of ze AUB onder de douche wil gaan. Wat zegt zij dan: NEE, heb ik geen zin in!
Ik begrijp ook niet waarom hij dat vraagt, hij moet duidelijker zijn en grenzen stellen!”
Ze kijkt hem verwijtend aan. Hij maakt een gebaar dat hij ook niet meer weet wat te doen.
