Categorie: Tips

  • ZORG DAT JE HET LIJNTJE HOUDT MET JE KIND

    ZORG DAT JE HET LIJNTJE HOUDT MET JE KIND

    Dat is wat ik alle ouders vertel.
    Vooral na een scheiding, als het kind in 2 huizen woont.
    Betekent dit dan dat je je kind elke dag moet appen of bellen als hij bij de andere ouder is?
    Niet doen is mijn advies.
    Voor kinderen is het verwarrend als de andere ouder heel veel appt of belt.
    En de meeste pubers zitten daar sowieso niet op te wachten.

    Kinderen van gescheiden ouders leven in 2 werelden.
    Zijn ze bij hun vader, dan is dat hun wereld.
    Zijn ze bij hun moeder, dan is op dat moment dat hun wereld.
    Hoor je niets of weinig van je kind, dan wil dat NIET zeggen dat hij NIET van je houdt.
    En jij kan het lijntje houden door bijv een appje te sturen om succes te wensen bij een toets.
    Of door te vragen of je kind zich al wat beter voelt.

    Ook voor een puber zijn ouders belangrijk, maar de buitenwereld ook. En die buitenwereld wordt als maar belangrijker en aantrekkelijker. Vaak wordt gedacht dat een puber, laten we zeggen ouder dan 15 jaar, zelf voor dat lijntje moet (kan) zorgen. Dus dat HIJ degene is die met regelmaat contact op moet nemen met de andere ouder.

    Maar zo werkt het niet.
    Dus verwacht geen geïnteresseerde appjes van je kind.
    Het is NIET zijn taak om voor jou te zorgen.
    Het is NIET zijn taak om er voor jou te zijn.
    Het is NIET zijn taak om jou gelukkig te maken.
    Het is NIET zijn taak om jou je goed te laten voelen als vader/moeder.
    Systemisch gezien is het de ouder die geeft en het kind wat ontvangt.

    Was er een ruzie?
    Vind jij dat je kind daarin “fout” was? Ook dan, zoek het contact met hem.
    Ga niet koppig zitten wachten tot hij appt of belt.
    Houdt het lijntje

    En ben eerlijk. Want wij, ouders, maken ook “fouten”.
    Doen of zeggen onhandige dingen. Dan is het juist sterk om je klein te maken.
    Sorry te zeggen tegen je kind.

    Als je iets negatiefs over de andere ouder er uit hebt geflapt.
    Als je, onbewust, getriggerd bent en je emoties tegen het plafond zaten.
    Als je iets van je kind hebt geëist, wat eigenlijk niet eerlijk was.
    Als je tijdens een ruzie hebt geschreeuwd.

    Ben betrokken zonder overmatig te controleren of je op te dringen.
    Ben geïnteresseerd in het doen en laten van je kind.
    Laat hem het fijn hebben bij de andere ouder. Gun het hem.

  • GEEF VERANDERINGEN DOOR AAN JE EX-PARTNER

    GEEF VERANDERINGEN DOOR AAN JE EX-PARTNER

    Het is wisseldag.
    Haar meiden komen druk pratend bij haar binnen.
    “Mama, papa en Joyce gaan trouwen!”

    Die boodschap komt als een donderslag bij haar binnen.
    Ze zegt: Oh, wat leuk, terwijl ze een glimlach op haar gezicht forceert.
    In haar gebeurt er van alles. Ze is diep gekwetst.
    De tranen duwt ze weg terwijl ze naar de keuken loopt om verder te gaan met koken.
    Zodat de kinderen niet aan haar kunnen zien wat er in haar omgaat.

    Hoezo vertelt hij mij dit zelf niet?!
    En waarom niet voordat hij onze kinderen inlicht?!
    Hoezo moet ik dit nieuws van mijn kinderen horen?!
    Beseft hij wel wat dit nieuws met MIJ doet?!
    De scheiding is pas net rond en NU al heeft hij haar gevraagd!
    Het voelt alsof ik ineens ben “ingeruild”!
    IK ben de moeder van onze 3 meiden!
    Wie denkt hij wel dat ie is!
    Het lijkt wel alsof ik er niet meer toe doe!

    Na een scheiding kan het gebeuren dat de een al (snel) verder is met zijn leven en de ander nog in diepe rouw zit. Gelijk op gaan in het proces van scheiden is (bijna) onmogelijk.

    Een scheiding raakt je in het diepste van je ziel. Vooral als er kinderen bij betrokken zijn.
    Maar, ooit waren jullie partners en ouders.
    Nu geen partners meer, wel zullen jullie ALTIJD ouders blijven.

    Dus, heb respect voor elkaar.
    Ook al vind je elkaar (ff) niet aardig, niet leuk, soms heel irritant.

    Informeer de andere ouder bij belangrijke veranderingen.
    Kan het echt niet live, middels een gesprek, stuur dan een mail of app.

  • NEGATIEF PRATEN OVER JE EX-PARTNER

    NEGATIEF PRATEN OVER JE EX-PARTNER

    De moeder van Max (15 jaar) wil niets met zijn vader te maken hebben.
    Zo mag hij het woord “papa” in het huis van moeder niet noemen.
    Ook kan hij niet spontaan vertellen wat hij in het weekend met zijn vader gedaan heeft.
    Telkens weer moet hij alert zijn op wat hij zegt en doet.

    Verspreekt hij zich en noemt hij wel het woord “papa” of komt de familie van papa ter sprake, dan wordt zijn moeder heel boos. Er volgen dan verhalen over wat er zo slecht is aan zijn vader en zijn familie. En dan wil Max weg, liefst het huis uitvliegen, ver weg van zijn moeder.
    Max houdt van zijn moeder maar de huidige situatie vraagt te veel van hem.
    Waardoor hij “omvalt”, wat inhoudt dat het voor hem niet meer haalbaar is om bij beide ouders te wonen.

    Max heeft hulp nodig om met deze situatie om te kunnen gaan.
    Maar zeker ook zijn moeder.
    Echter is het aan haar of zij dit wil.
    Voor Max zou het heel helpend zijn als zij haar boosheid (en verdriet) vanwege de scheiding zou kunnen aan kijken.

    Herken je je misschien in bovenstaande?
    Mijn advies:
    – Praat niet negatief over de andere ouder tegen je kind
    – Doe je je best maar flap je er toch iets negatiefs uit, kom er dan later bij je kind op terug.
    Zeg hem dat dat niet had mogen gebeuren en zeg sorry. (ook wij, “grote mensen”, maken fouten en hebben nog veel te leren …)
    – Lukt het je echt niet om je in te houden zoek dan hulp
    – Ga ontdekken wat in jou speelt en wat jij kan doen om meer rust te ervaren en dus ook niet meer negatief te reageren in bijzijn van je kind
    – Besef dat jouw kind “half papa – half mama” is. Wijs jij je ex-parnter af, dan wijs je ook (de helft van) je kind af
    – Besef dat jij een voorbeeld bent
    – Voorkom ten alle tijden dat je kind zich zo “onveilig” voelt dat hij niet meer bij je wil zijn






  • VROEGER

    VROEGER

    Onlangs, in gesprek met mijn schoonzussen, kwam “vroeger” ter sprake. Hoe onze jeugd ons heeft gevormd.
    En ik vertelde over mijn ouders.
    Over hun heftige ruzies.
    Over de vrijdagen waarop mijn vader na zijn werk naar het café ging.
    Over de boosheid en ongerustheid van mijn moeder.
    Ik werd dan als meisje van 10 jaar naar het café gestuurd om te checken of zijn auto daar stond.
    Terugfietsend al bang voor de reactie van mijn moeder.
    En eenmaal thuis wachtte ik dan gespannen het moment af dat mijn vader binnen zou komen.
    Omdat ik wist dat het dan zou gaan knallen.

    (meer…)
  • WAT ALS JE NIETS doet

    WAT ALS JE NIETS doet

    Die vraag stel ik haar.
    Ze kijkt naar beneden, naar haar handen.
    Even is het stil.
    Er komen tranen.
    “Dan redden we het niet”, zegt ze.

    Waar ik in het verleden kon “duwen” en “trekken” om cliënten in beweging te krijgen, uiteraard met de beste bedoelingen voor henzelf EN vooral voor hun kinderen, doe ik dat nu niet meer.
    Ook ik heb mogen ervaren dat ik MIJN verantwoordelijkheid heb. En jij hebt de JOUWE.
    Allemaal zijn we verantwoordelijk voor ons zelf.
    Ons leven, onze keuzes.

    En soms is dat doodeng.
    De keuze voor een scheiding was 1 van de zwaarste dingen in mijn leven.
    Want daarmee kwamen er veel veranderingen.
    Niet alleen voor mezelf en mijn partner, maar ook voor onze kinderen.
    En dat was het aller-moeilijkste.

    Ik ga je NIET zeggen of je wel of niet moet scheiden.
    Wel geef ik je het advies om eerst alles te onderzoeken en te doen wat mogelijk is.
    Want ook al lijkt nu iets onmogelijk, JIJ kan zorgen voor een verandering.
    Geef niet op. ❤️

  • WAAROM MEER PRATEN NIET ALTIJD HELPT IN EEN SAMENGESTELD GEZIN

    WAAROM MEER PRATEN NIET ALTIJD HELPT IN EEN SAMENGESTELD GEZIN

    Veel koppels denken: we moeten gewoon meer praten.
    En ja, communicatie is belangrijk.
    Maar in samengestelde gezinnen is meer praten niet altijd de oplossing.

    Sterker nog: soms blijven jullie juist vastlopen in dezelfde gesprekken.
    Over de kinderen.
    Over regels en grenzen.
    Over ex-partners.
    Over wie wat doet in huis.
    Jullie praten, maar komen niet dichter bij elkaar.

    In een samengesteld gezin gaat een gesprek zelden alleen over het onderwerp zelf.
    Een discussie over bedtijd, opvoeding of een planning voor het weekend raakt vaak iets diepers.
    Misschien voelt één van jullie zich niet gezien als partner.
    Misschien is er spanning rond de rol van stiefouder.
    Misschien komt oude pijn uit het verleden opnieuw naar boven.

    Wat aan de oppervlakte een praktisch gesprek lijkt, gaat vaak over verbinding, vertrouwen en positie binnen het gezin.
    Het echte probleem zit vaak onder de woorden
    Meer woorden helpen niet als de onderlaag onzichtbaar blijft.
    Wat speelt er écht tussen jullie?

    • voelen jullie je gesteund door elkaar?
    • is er ruimte voor jullie relatie naast de kinderen?
    • worden verwachtingen uitgesproken?
    • blijft oud verdriet of frustratie meespelen?

    Zolang dat niet helder is, blijven gesprekken zich herhalen.
    In samengestelde gezinnen gaat veel aandacht naar alles om jullie heen.
    Maar juist daardoor kan de partnerrelatie op de achtergrond raken.
    Terwijl daar de basis ligt.
    Als jullie als koppel steviger staan, ontstaat er ook meer rust in het gezin.

    Relatie-coaching helpt niet door nóg meer gesprekken te voeren.
    Het helpt om zichtbaar te maken welke patronen zich tussen jullie blijven herhalen.
    Waarom raakt iets jou zo snel?
    Waarom schiet één van jullie in verdediging of stilte?
    Waarom voel je je niet gehoord?
    Waarom heb je het gevoel niets goed te kunnen doen?

    Als daar inzichten zijn dan ontstaat er begrip.
    Niet meer praten om het praten,
    maar elkaar werkelijk begrijpen.
    Want vaak is de oplossing niet méér woorden,
    maar meer verbinding.

  • IK DOE HET WEL ALLEEN

    IK DOE HET WEL ALLEEN

    “Ik had gedacht dat we het samen zouden doen.
    De zorg voor de kinderen en het huishouden. Maar al snel ging het anders. Marc werkt veel en daarnaast heeft hij 2 avonden per week voetbaltraining en op zondag een wedstrijd.

    Het is niet zo dat ik het hem niet gun, maar eigenlijk komt bijna alles op mijn bord.
    In het begin vond ik dat niet zo erg. Ik deed mijn best om zo goed mogelijk voor iedereen te zorgen. Nu ben ik moe en voel ik me alleen.

    Als ik met mijn Marc hierover spreek zegt hij dat hij meer van me zal overnemen of soms geeft ie aan dat hij een verantwoordelijke baan heeft die hem veel energie kost.
    Hij ziet niet wat het mij kost om elke dag weer voor alles en iedereen te zorgen.

    We kunnen elkaar hierin niet bereiken en ja, dan denk ik, laat maar, ik doe het wel alleen.
    Maar eigenlijk wil ik dat niet, Wil ik zo niet verder”.

    Ik hoor het vaak van vrouwen die met hun partner en kinderen een samengesteld gezin vormen.
    Voor het samenwonen zijn er geen afspraken gemaakt over bijvoorbeeld taken in het huishouden.
    En gaande weg ontstaat er een ongelijke rolverdeling waarbij vrouwen ook veel dingen naar zich toe trekken omdat ze vinden dat ze daar beter/sneller in zijn.

    Ik doe het wel alleen.
    Welk gevoel roept dat bij je op?
    Ken je dit gevoel uit je jeugd?
    Moest je het toen ook al alleen doen?

    Om elkaar te kunnen bereiken is het niet nodig om lang over bijv het huishouden te praten.
    Wel om kijken wat jullie beiden voelen, wat jullie nodig hebben, waar de echte pijnpunten zitten.
    Dit kan zorgen voor meer begrip en meer zachtheid.
    En dan kan er beweging komen en meer verbinding. ❤️

  • STRESS DOOR DE EX

    STRESS DOOR DE EX

    Ze vertelt over de spanningen tussen hen.
    Samen vormen zij een samengesteld gezin, met zijn 3 kinderen.
    Er zijn ruzies waarbij zij met deuren gaat smijten en hij gemene dingen zegt.
    Beiden willen ze dit niet, want ze houden zielsveel van elkaar.

    Het komt door zijn ex, zegt zij.
    Hij bevestigt dit. En ik zit klem, zegt hij.
    Hoe graag ze ook zouden willen, die ex krijgen ze niet veranderd.
    Wat kan wel?

    • duidelijk je grenzen aangeven (dit hoeft niet op botte wijze)
    • onderzoeken waar jij op getriggerd wordt waardoor je emoties naar het plafond gaan

    Dit lieve stel heeft duidelijke pijnpunten die telkens weer naar boven komen en voor gedoe zorgen.

    We maken een begin.
    Ik benoem hun pijnpunten en leg uit wat er in het heden gebeurd als er weer een kritische mail van de ex binnen komt.
    En ook hoe zij als partners elkaar dan weer triggeren.
    Beiden willen er alles aan doen om er voor te zorgen dat hun relatie verbetert.

    Dat betekent: in jezelf duiken, leren over hoe het bij jou werkt en hoe het verleden het heden beïnvloedt. Maar ook hoe je dit kan “los koppelen” (waardoor je niet meer naar het plafond schiet) en de verbinding met je partner houdt.

    Ik gaf ze nog een tip omdat ik zie dat ze allebei zó giga-hard hun best doen:
    Zorg goed voor jezelf en heb plezier samen.
    Je hoeft niet een ”Top-opvoeder” te zijn of de Allerbeste Stiefmoeder.

    Heb je last van jouw of zijn ex-partner?
    Herken jij bovenstaande in jouw relatie?
    Is er stress, zijn er ruzies en komen jullie er niet uit?
    Kom in actie, wacht niet tot jullie liefde doodbloedt.
    Er zijn mogelijkheden.

    Grijp die kans.

  • MISSEN

    MISSEN

    Ik mis ze zo!!
    Marjo huilt.
    “Elke dag dat ze niet bij mij zijn voel ik dat sterke gemis.
    Ik wil ze zien, voelen, weten wat ze doen.
    Maar, ik weet ook dat dat niet kan”.

    Een gevolg van een scheiding is dat je je kinderen niet meer fulltime bij je hebt.
    Waar je voorheen bij wijze van spreken bij elke stap aanwezig was, is dat nu niet meer.
    Het vraagt om loslaten.
    Want je kinderen hebben 2 ouders en daarmee het recht om bij allebei te zijn.
    En als je jaren later van ze terug krijgt dat ze, ondanks de scheiding, het fijn hadden bij jullie allebei, dan hebben jullie het goed gedaan.

    (meer…)
  • NIET GEZELLIG

    NIET GEZELLIG

    Dochterlief:
    “Toen we vroeger in de Schoolstraat woonden kwam jij vaak niet gezellig thuis”.

    Gisteren, toen we samen een broodje aten, hadden mijn dochter en ik het over vroeger.
    Over de tijd na de scheiding.
    Ik werkte fulltime, eerst een baan waarbij ik ook onregelmatige diensten had, later werkte ik bij Jeugdzorg.
    Ik herinner me hoe ik alle ballen hoog probeerde te houden.
    Vooral de baan bij Jeugdzorg vroeg veel van me. Teveel.

    (meer…)
  • BIJZONDER & WIJS

    BIJZONDER & WIJS

    Ik zit op een bankje, naast een pad met hoge bomen.
    In de Genneper Parken in Eindhoven.
    De zon schijnt en tis al best warm.
    Ik kijk uit op een weiland met koeien.
    Maar mijn aandacht gaat naar mijn schrijfboekje wat in mijn schoot ligt.
    Ik pijnig mijn hersens om een naam te vinden.
    Een naam voor mijn praktijk.
    Maar alles wat ik bedenk is “te gelikt” of “te soft”.
    Honderden namen passeren.
    DE naam helaas niet.

    (meer…)
  • HOE IK IN ALLE VALKUILEN TRAPTE

    HOE IK IN ALLE VALKUILEN TRAPTE

    Als coach en therapeut die samengestelde gezinnen begeleidt zou je misschien verwachten dat ik geen (of weinig) “fouten” heb gemaakt in ons samengestelde gezin.
    Nou, dat klopt niet.

    Zestien jaar geleden vond ik mezelf best sterk wat betreft zaken die te maken hadden met bijvoorbeeld kinderen en met opvoeding. En in mijn werk had ik vaak met gescheiden ouders en hun kinderen te maken.
    Heel simpel gezegd: wij waren verliefd dus kon er weinig mis gaan.
    Beetje raar gedacht want allebei hadden we al een scheiding mee gemaakt.
    Maar DEZE keer zou het niet mis gaan …

    (meer…)