Hoe vaak heb ik hem gevraagd om te veranderen?
Ontelbare keren.
Of het nou om kleine of grote dingen ging er kwam nauwelijks een verandering.
Dus dacht ik:
Zie je, hij houdt niet genoeg van mij
Blijkbaar ben ik niet belangrijk genoeg
Hij wil gewoon zijn zin doen
En ik was boos, soms heel boos.
Ook verdrietig, teleurgesteld, gekwetst en ik voelde me afgewezen.
Natuurlijk projecteerde ik al deze emoties op hem.
Het was tenslotte ZIJN schuld dat ik me zo voelde.
De verandering kwam een half jaar na onze breuk.
Heel voorzichtig zochten we elkaar weer op.
Maar 1 ding wist ik zeker; ik wilde niet terug naar hoe het was.
Dus, had IK iets te doen.
Ik dook in mezelf.
En ontdekte wat van vroeger was en wat van nu.
Hoe ik oude pijn onbewust koppelde aan huidige situaties.
Dat ik verwachtingen had van hem. Zodat ik me “veilig” kon voelen.
Met andere woorden: ik projecteerde op hem wat ik zelf te doen had.
Ik werd bewuster.
Bewuster van mezelf, mijn gedrag, mijn reacties.
Ik leerde waar ze vandaan kwamen en hoe ik er voor kon zorgen dat zij niet de leiding namen. Dat ik invloed had. Dat IK kon zorgen voor een verandering.
En wat ik niet verwachtte; hij veranderde mee. In zijn tijd, zijn tempo, op zijn manier.
En nog steeds is het belangrijk om, zoals ik het noem, terug naar mezelf te gaan.
Iedere keer als ik getriggerd word, mijn emoties richting plafond gaan, dan weet ik dat het aan mij is om hier iets mee te doen.
Zo leer ik mezelf beter en beter kennen EN begrijpen.
Ook belangrijk: meer en meer mezelf te zijn.
Dat is wat ik het allerliefste doe.
Jou deze weg wijzen.
Niet door te zeggen wat je wel of niet moet doen.
Tis jouw leven, jouw pad, jouw verantwoordelijkheid.
Ps. Samen proberen een kaarsje te laten branden ondanks de harde zeewind.
Een heerlijke dag samen met ons grote samengestelde gezin