IRRITATIE

Volgens mij hangt er iets in de lucht….
Ik voel behoorlijk wat irritatie.
Gekeken naar de dingen waar het mee te maken heeft heb ik de behoefte om heel duidelijk mijn grenzen aan te geven.

Als ik er verder in duik (en dus niet de ander “de schuld” geef maar kijk wat er bij mij getriggerd wordt ;-)) dan voel ik me “onbelangrijk” en “aan de kant geschoven”.
Zeer waarschijnlijk niet zo door de ander bedoeld, maar dit roept het wel in mij op.
En dus mag ik gaan kijken waar dit mee te maken heeft en wat ik te doen heb.
Daarnaast mezelf uitspreken en duidelijk zijn naar de ander.

Zo zit zorgen voor de ander in mijn systeem. Dat doe ik graag en met veel liefde.
Maar ik weet ook dat ik mezelf daar soms in vergeet.
Of in een situatie beland die ik eigenlijk niet wil.

Herkenbaar?
Dat iets of iemand je zo irriteert dat je er echt last van hebt.
Wat doe jij dan?
Richt je je pijlen op die ander? Misschien op je (ex-) partner?
Ga je klagen en vind je jezelf een “slachtoffer”?

En hoe kom je hieruit?
Zonder dat het bijvoorbeeld de relatie met je (ex-) partner beschadigd?
Zodat je daarna weer zonder irritatie verder kan gaan.

Ik kijk graag met je mee.