Ze vertelt over haar relatie.
Hoe verliefd ze in het begin waren, veel samen deden, veel plezier hadden, vaak intiem waren.
En hoe het nu gaat.
Ze merkt dat ze zich meer en meer terug trekt.
Terwijl ze weet dat dit niet helpend is.
Ze heeft het gevoel dat niets meer werkt.
Ook al kiest ze haar woorden zorgvuldig, telkens weer levert het spanningen op.
Waarna zij vlucht in zichzelf en letterlijk naar een andere ruimte in huis.
En dat wil ze niet meer.
Maar ondertussen voelt ze zich alleen.
En alles wat ze zou willen zeggen, ligt in haar te broeien.
Het maakt haar verdrietig en boos.
Verdrietig omdat ze zich niet kan uiten, op haar eigen manier.
Boos omdat ze van zichzelf baalt dat ze zich teveel inhoudt, zich niet uitspreekt.
Door je terug te trekken en je niet uit te spreken is de kans groot dat jullie relatie dood bloedt. Eigenlijk geef je het op terwijl je dat vanuit je hart gezien niet wil.
En door je niet uit te spreken doe je jezelf te kort.
Je verloochent jezelf.
Weet dat er mogelijkheden zijn.
Dat je kunt veranderen, als je dat wil.
Ook ik heb moeten leren mezelf uit te spreken.
Als klein meisje groeide ik op in een gezin waar met regelmaat spanningen waren.
Ik voelde dat haarfijn aan en probeerde er voor te zorgen dat er meer rust kwam, bij mijn moeder en tussen mijn ouders.
Je begrijpt dat een klein meisje zoiets niet voor elkaar krijgt.
Het mechanisme wat ik (onbewust) als kind ontwikkelde is me aanpassen aan de ander, rekening houden met de ander, me voegen naar wat voor de ander belangrijk is.
En dit hield in dat ik me niet of weinig uitsprak. Niet uitsprak wat ik voelde, wat ik dacht, wat ik wilde of waar ik last van had.
Dat mechanisme nam ik mee in mijn volwassen leven.
Tot ik vast liep en er dus werk aan de winkel was.
Nu, jaren later, weet ik dat me (vrijuit) uitspreken 1 van mijn belangrijkste behoeften in mijn leven is.
En dat gun ik jou ook.
Voor jezelf.
Voor je relatie