Nu ik sinds een half jaar zelf oma ben krijg ik met regelmaat de vraag hoe dat nou voelt: Oma zijn en Stief-oma zijn.
En men wil vooral dan horen of het anders voelt.
Mijn partner en ik vormen al bijna 17 jaar een samengesteld gezin.
In die jaren ben ik ook van mijn stiefkinderen gaan houden.
Ging dat vanzelf? Nee, dat kostte tijd.
Zij zaten niet te wachten op een stiefmoeder.
Sowieso hebben ze een leuke lieve moeder en mij kregen ze als vriendin van hun vader er bij.
Door de jaren heen hebben we natuurlijk het nodige samen meegemaakt.
En elkaar zo beter en beter leren kennen.
Ik hen, maar zij ook mij.
En de liefde is gegroeid.
Het gaat zelfs verder.
Inmiddels zijn er 3 stief-kleinkindjes.
Ook voor hen voel ik liefde.
Ja, het is anders dan de liefde voor mijn eigen 4 kinderen en voor mijn kleinzoontje.
Dat is “meer eigen” en voelt heel dichtbij.
Dat zijn bloed-banden.
Maar liefde voor je eigen (klein) kinderen kan zeker bestaan naast liefde voor je stief(klein) kinderen. (stief-banden)
Een tip:
Je kan liefde niet afdwingen.
Datzelfde geldt ook voor respect.
Hoe hard jij als stiefmoeder ook zorgt voor zijn kinderen, het feit blijft dat JULLIE, de volwassenen, voor elkaar hebben gekozen. De kinderen niet voor jou.
Dus ….
Geef het de tijd.
Dring je niet op.
Doe je niet anders voor dan je bent.
Zet jezelf niet voorop.
Probeer niet “beter” te doen dan hun moeder of bij wijze van spreken hun moeder te vervangen.
Spreek sowieso niet negatief over hun moeder.
Gun de kinderen tijd met hun vader alleen
HOUDEN VAN JE STIEFKIND

