De moeder van Max (15 jaar) wil niets met zijn vader te maken hebben.
Zo mag hij het woord “papa” in het huis van moeder niet noemen.
Ook kan hij niet spontaan vertellen wat hij in het weekend met zijn vader gedaan heeft.
Telkens weer moet hij alert zijn op wat hij zegt en doet.
Verspreekt hij zich en noemt hij wel het woord “papa” of komt de familie van papa ter sprake, dan wordt zijn moeder heel boos. Er volgen dan verhalen over wat er zo slecht is aan zijn vader en zijn familie. En dan wil Max weg, liefst het huis uitvliegen, ver weg van zijn moeder.
Max houdt van zijn moeder maar de huidige situatie vraagt te veel van hem.
Waardoor hij “omvalt”, wat inhoudt dat het voor hem niet meer haalbaar is om bij beide ouders te wonen.
Max heeft hulp nodig om met deze situatie om te kunnen gaan.
Maar zeker ook zijn moeder.
Echter is het aan haar of zij dit wil.
Voor Max zou het heel helpend zijn als zij haar boosheid (en verdriet) vanwege de scheiding zou kunnen aan kijken.
Herken je je misschien in bovenstaande?
Mijn advies:
– Praat niet negatief over de andere ouder tegen je kind
– Doe je je best maar flap je er toch iets negatiefs uit, kom er dan later bij je kind op terug.
Zeg hem dat dat niet had mogen gebeuren en zeg sorry. (ook wij, “grote mensen”, maken fouten en hebben nog veel te leren …)
– Lukt het je echt niet om je in te houden zoek dan hulp
– Ga ontdekken wat in jou speelt en wat jij kan doen om meer rust te ervaren en dus ook niet meer negatief te reageren in bijzijn van je kind
– Besef dat jouw kind “half papa – half mama” is. Wijs jij je ex-parnter af, dan wijs je ook (de helft van) je kind af
– Besef dat jij een voorbeeld bent
– Voorkom ten alle tijden dat je kind zich zo “onveilig” voelt dat hij niet meer bij je wil zijn