Als ik door de gang loop, op weg naar de wachtruimte, zie ik Roel al springend en zwaaiend staan.
Zo leuk, om hem telkens weer zo enthousiast te zien.
Ik vertel hem dat zijn vader mij gemaild heeft. En ik leg hem uit dat ik altijd aan papa’s en mama’s vraag of zij mij mailen als er iets is gebeurd of als ze zich zorgen maken.
En blijkbaar is er iets gebeurd wat hem boos maakt.
Hij kijkt me aan. Ik zie hem denken.
Dan weet hij het. Het is uit tussen zijn vader en Barbara.
En ja, dat vindt hij stom. Heel stom! Hij is heel boos!
Hij heeft zijn vader opgedragen om alle foto’s te verbranden van alle leuke dingen die ze samen met Barbara gedaan hebben.
En hij wil dat er in huis niet meer over Barbara gepraat wordt.
We pakken een groot papier waarop Roel zichzelf tekent.
We praten over hoofd (wat denk je) en hart (wat voel je). En over de lange voelsprieten van Roel.
Over het emmertje (wat het hart visualiseert): dat grote en kleine mensen het liefst pijnlijke dingen willen verstoppen, met een deksel erop. Liefst met nog een paar stenen er op. Gewoon door gaan, alsof er niets gebeurd is.
Over het emmertje dat dan voller en voller raakt, het dekseltje gaat trillen en er zelfs een moment kan komen waarop het dekseltje er af vliegt en het emmertje ontploft. (wat zich kan uiten in héél boos worden, dingen kapot maken, weg lopen, iemand pijn doen enz )
Over boos en verdrietig zijn. Dat het niet raar is. Het mag er zijn.
Over dat praten (of schrijven of tekenen) kan helpen om het emmertje wat leger te krijgen. Om er voor te zorgen dat er daar meer rust komt. Om weer meer blije dingen te kunnen voelen.
We tekenen poppetjes, hartjes en gebroken hartjes.
We praten over liefde tussen grote mensen en liefde tussen ouders en kinderen.
En Roel geeft bij de geschreven zinnen aan waar hij uitroeptekens wil.
Met het opgerolde papier onder zijn arm rent hij terug naar zijn vader.
“Als we thuis zijn, laat ik het jou zien, Pap.
Doei Yvonne”.
En weg is ie.
